Nie tylko na lato

Na obrzeżach dużych miast przemysłowych istnieją do tej pory zespoły bardzo charakterystycznego budownictwa drewnianego. Są to bardzo rozbudowane i malownicze wille przeznaczone do spędzania w nich miesięcy letnich. Bogaci przemysłowcy, pragnący zapewnić swoim rodzinom pobyt na świeżym powietrzu, z dala od zadymionych i brudnych miejskich ulic, budowali dla nich takie właśnie wille. Sytuowano je w lasach otaczających ośrodki miejskie, nie zawsze bardzo rozległych, ale zawsze stanowiących zielony filtr powietrza. Drewniane wille podmiejskie kojarzone były na ogół z właścicielami pochodzenia żydowskiego. Były to budynki bardzo obszerne, czasem o powierzchni kilkuset metrów kwadratowych, jedno lub nawet dwupiętrowe. Ich cechą charakterystyczną jest obecność dużej ilości wejść oraz przeszklonych werand oraz ganków. Malowniczości dodają im elementy dekoracyjne, takie jak rzeźbiona stolarka, fantazyjne szprosy okienne i wielokątne wieżyczki. Ponieważ wille takie budowano z myślą o pobycie podczas lata, wyposażano je w pojedyncze szyby okienne i cienkie, nie ocieplane ściany. Gdy minął czas przedwojennych przedsiębiorców, część ich willi przejęło państwo, szczególnie w tych przypadkach, gdy całe rodziny właścicieli ginęły podczas holokaustu. Do budynków, zupełnie nie przystosowanych do całorocznego użytkowania, wprowadzano lokatorów, którzy musieli jakoś doposażyć wnętrza, aby przetrwać w nich mrozy.

Leave a Reply